مونیکا دختر ۱۳ساله ای بود که به خاطر موقعیت خانوادش قدم به کشور دیگری گذاشت با زبان و فرهنگ جدید که باید خیلی زود خودشو با اون وفق میداد.

مونیکا به مدرسه رفت و همونجا زبان میخوند تا بتونه با بچه های دیگه ارتباط برقرار کنه...

اوایل خیلی بهش سخت میگذشت اما با گذشت روزها اون تونست دوستای خوبی پیدا کنه...

بین همه بچه ها پسری بود که توجه مونیکا رو به خودش جلب میکرد...پسری با قیافه ای جذاب و در عین حال مودب و باهوش که با خیلی از بچه های دیگه تفاوت داشت.اسم او استیو بود.

۱روز که مونیکا اصلا حوصله نداشت بره بیرون ترجیح داد داخل کلاس بشینه و شاید لغات جدیدی که یاد گرفته بود رو مرور کنه که یکدفعه دستش به جامدادیش خورد و تمام مداداش ریخت رو زمین.مونیکا با بی حوصلگی به مدادا نگاه کرد و خم شد تا اونا رو جمع کنه که دید یکنفر نشست کنارش و شروع کرد به جمع کردن مدادا...مونیکا سرشو بالا گرفت و دید این استیوه که داره کمکش میکنه...تعجب کرد و ازش تشکر کرد که کمکش کرده تا مداداش رو جمع کنه...استیو هم لبخندی زد و رفت...همون لبخند زیبایی که هیچوقت از روی لبای استیو محو نمیشد.

از اون روز به بعد استیو و مونیکا دوستای خوبی واسه هم شدن.مونیکا تو ریاضی به استیو کمک میکرد و استیو هم مونیکا رو در زبان تقویت میکرد....اونا بیشتر وقتشونو با هم میگذروندن و تماشای ۱فیلم سرگرمکننده و یا ۱بازی ویدیویی خیلی جذاب بود.

تا اینکه ۱ روز حال مادربزرگ استیو بد شد و استیو مجبور شد به مدت ۲هفته به شهر دیگری بره...

عصر روزی که استیو از مونیکا خداحافظی کرد...پدر مونیکا گفت که کار ویزا درست شده و اونا تا ۱ هفته دیگه بر میگردن کشورشون....

مونیکا از این حرف شوکه شد....

۱هفته دیگه؟یعنی من دیگه استیو رو نمیبینم؟

مونیکا خودشو به سرعت به خونه استیو رسوند اما همسایه استیو گفت اونا تا ۲هفته دیگه نمیان و شماره ای هم از خونه ی مادربزرگ استیو نداره...

مونیکا با حسرت به در خانه استیو خیره شد و و بعد نامه ای رو که نوشته بود از لای در انداخت داخل...

متن نامه:

استیو عزیز

بابام میگه باید زودتر به کشورمون برگردیم.

اما من دوست ندارم.چرا رفتی؟

امیدوارم حال مادربزرگت زود خوب بشه.

مونیکا

و مونیکا به کشورش برگشت در حالی که قلبشو پیش پسری جا گذاشته بود.

روزها میگذشت ولی هنوز هم مونیکا به یاد عشقی بود که به اون هدیه شده بود.

۱۰ سال بعد مونیکا برای ادامه تحصیل به همون کشور سفر کرد...

اونجا تو خونه ی خانم پیری پانسیون شده بود و در دانشگاه هم از پیشرفت خودش راضی بود....

تا اینکه ۱ روز که از کلاس برگشت.صاحبخونه گفت که پسر جوونی هدیه ای اورده که گذاشتم تو اتاقت ولی خودشو معرفی نکرده که کی بوده.

مونیکا وقتی وارد اتاق شد با دسته گل بزرگی روبرو شد که شاید قشنگترین دسته گلی بود که تا به حال دیده بود.روی اون ۱کارت بود که داخلش با دستخط زیبایی نوشته بود:

(دوشنبه ساعت ۱۲ ظهر تو کافه تریای دانشگاه منتظرتم)

مونیکا دوشنبه به تریا رفت.گارسون اونو به میزی راهنمایی کرد که پسر جوانی رو صندلی اون نشسته بود.با لبخندی جالب روی لبش....وای خدای من دارم خواب میبینم؟!اون استیو منه که روی صندلی نشسته؟!اونا همدیگرو بغل کردن و اشک ریختن...استیو به چشمای مونیکا خیره شد و گفت:

(ممنونم مونیکای عزیزم به خاطر عشق خالصی که به من هدیه کردی)

مونیکا گفت:اما تو چطوری منو پیدا کردی؟

استیو گفت:شاید باورت نشه اما من هم تو همین دانشگاه درس میخونم.روز اولی که دیدمت مجذوب رفتار و زیباییت شدم...اما وقتی تو رو میدیدم انگار ۱ چیزی تو دلم میگفت این دختر خیلی آشناست...۱ روز که داشتم نگاهت میکردم که با دوستت داری میخندی یکدفعه صحنه ای برام تداعی شد که من و مونیکا دختری که سالها قبل دوسش داشتم با هم میخندیدیم...همون موقع بود که مطمئن شدم این خود مونیکای منه که قرار رو ۲باره از من گرفته....

مطمئن نبودم که تو هم منو یادته...تا موقعی که وارد شدی اضطراب داشتم که نکنه مونیکا منو یادش نیاد اما وقتی گفتی استیو انگار تو که تو ابرها بودم....خیلی خوشحالم که ۲باره کنارمی.

مونیکا و استیو ۴ ماه پیش به طور رسمی مراسم ازدواجشونو جشن گرفتن.

سرگذشت این دو میتونه بیانگر قدرت عشق و شاید معجزه گری اون داشته باشه.

                                AMOR VINCIT OMIA

                            عشق چیره بر هر چیزی است